জীয়াই থকাৰ তাগিদাত সময়ক
পাঞ্জাৱী চোলাৰ জেপত ভৰাই
চক পেঞ্চিলেৰে আখৰ লিখোঁতেই
পাৰ হৈ গ’ল এটা জীৱন৷
পাটীগণিতৰ পিঠিত ভেঁজা দিওঁতে
চুঁচৰি গৈছিল তেওঁৰ চুৰিয়া,
ৰঙা মাটিৰ দাগ এটা ৰৈ গৈছিল নফটালৈকে৷
তেওঁৰ চৰিত্ৰ অসামাজিক হোৱাৰ আগৰ কাহিনীবোৰ
কাৰোবাক কোনোবাই কোৱাৰ আগতেই গোপন কৰা হ’ল৷
মগজুৰ কোষবোৰ দুৰ্বল হৈ পৰিল,
এতিয়া বিকল৷
তেনে নহ’বলৈ কৰা সকলো ব্যৱস্থা
প্ৰয়োজনীয় সীমাৰ বাহিৰতে থাকিল৷
মানুহে পাহৰি যাব পাৰে মানুহ হোৱাৰ অহংকাৰ
মানুহৰ স্মৃতিভ্ৰম হ’লে ৰৈ যায় সময়,
মানুহে পাহৰি যাব পাৰে নিত্য-কৰ্মৰ অচিলা
মানুহৰ অচিনাকি হৈ পৰে চিনাকী শৰীৰ৷
দাপোণত খুঁটি খুঁটি চোৱা নিজৰ মুখখন
অথবা বসন্ত কালত ঠন ধৰি উঠা গোপনীয়তাবোৰ
সন্ধিয়াৰ আন্ধাৰত অচিনাকি হৈ পৰে৷
মনৰ ঠিকনা বিচাৰি হায়ৈ বিয়ৈ কৰি কৰি
হেৰাই যায় মন, হেৰাই যায় চেতনা৷
বোধৰ সিটো পাৰে তেওঁ দেখে কেৱল আন্ধাৰ
তেওঁৰ বাবে ৰৈ থাকে ভয়াৰ্ত নিশাবোৰ৷
আন্ধাৰ-পোহৰ, দিন-ৰাতিৰ প্ৰভেদ পাহৰি
ইফালৰ পৰা সিফাললৈ ধপলিয়াই ফুুুুৰে তেওঁ৷
আত্মজৰ ডেকাতেজৰ দপদপনি
পাহৰি যায় কোন কাৰ ঔৰসজাত৷
তেওঁ দেখুৱাইছিল পোহৰৰ বাট
তেওঁ খলাবমাবোৰ মিহি কৰিছিল৷
তেওঁৰ ওচৰত আছিল হাজাৰটা কৌতূহলী চকুৰ
জটিল প্ৰশ্নৰ সহজ সমাধান৷
এতিয়া তেওঁ এটা উত্তৰ নোলোৱা অংক৷
নিজৰেই প্ৰস্তাৱিত পৃথিৱীৰ অনাহূত সদস্য৷
জীৱনৰ বিভীষিকাই মানুহক পীড়াৰ পৰাও
মোকলাই দিয়ে,
যিদৰে তেওঁ যাতনাৰ এক অকথ্য পৃষ্ঠাত লেটিপেটি
যিদৰে তেওঁ এতিয়া এক ভয়ংকৰ গোঁজৰণি৷
তেওঁৰ গাত এতিয়াও চকমাটিৰ গোন্ধ৷
তেওঁ এতিয়া উশাহ লোৱা জীৱাশ্ম
তেওঁ এতিয়া উশাহ লোৱা কংকাল৷
