জ্যোতিনীলিমা গগৈ
প্ৰতিনিয়ত এই যাত্ৰা পশ্চিমৰ হাবি ভাঙি
হাবিয়লীয়া চৰাই এটাই বাট ভেটি সোধে –
মনত পৰেনে এই অনন্ত নীৰৱতাৰ ঠিক আগে আগে
শেষবাৰৰ বাবে
বসন্তৰ গান কেতিয়া গুণগুণাইছিলা …
কাৰ সতে সৰি পৰা এজাৰৰ ফুলবোৰ
আঁচল পাতি ধৰিছিলা …
কোন নদীৰ তীৰত দুটি অকণি মাছে
সুৰসুৰাই দিছিল ভৰিৰ পতা…
মনত পৰেনে
ধাননি কঁপাই অহা বতাহজাকৰ এধানি শীতলতা
টিপচাকিৰ পোহৰত জলমলাই উঠা শেষৰটো আধা লিখা প্ৰেমৰ কবিতা …
গধূলি গভীৰ কৰা নিৰ্জনতাত
চকুলোৰে প্ৰতিজ্ঞা
আঘাতেৰে পুনঃনিৰ্মাণ
মনত পৰেনে …
ঢাপৰ হাঁফলু এটা জঁপিয়াই পাৰ হৈ
এহালি চকু গৈ থাকে
গৈ থাকে পশ্চিমলৈ
বাটে বাটে খহি পৰে আজন্ম ভাৰ বৈ ফুৰা এবোজা সাঁথৰ
সমস্ত সঁচা-মিছাৰ পাহাৰ বগাই
সুদূৰত নাচি থাকে এটি বালিঘোঁৰা
ইপাৰৰ এই মুখৰ নীৰৱতা
আন্ধাৰতো যি উজ্জ্বল …
Visited 4 times, 1 visit(s) today
